[Smart Choice ]  [article] เปิดเรื่องราวเพจ : 1991 "คิดว่าเราเป็นเพื่อนอีกคนที่อยู่ข้างๆ ในเวลาที่คุณเศร้า" - พิมพรรณ มีชัยศรี

 
 
 




ในชีวิตเรามันต้องมีเพื่อนสักคนที่เข้าใจความรักเหมือนกูรูมาเอง เวลาเฮิร์ทๆ หรือผิดหวังจากความรักมา ต้องนึกถึงมันเป็นคนแรก
และนี่คือความรู้สึกของผมเลยเมื่อไล่อ่านโพสต์จากเพจ 1991 พอนั่งอ่านเสร็จก็มาคิดเล่นๆ ว่า “เฮ้ย คนอะไรมันจะเศร้าได้ขนาดนี้”

ยิ่งอ่านก็ยิ่งเห็นว่าความเศร้าของคนเรามันมีหลากหลายรูปแบบนะ และ 1991 ก็ถ่ายทอดความรู้สึกนั้นๆ ออกมาได้ชัดเจนมาก
The Massage เลยไม่รอช้า ขอพาทุกคนไปทำความรู้จัก และเรียนรู้ความเศร้าไปกับ 'พิม พิมพรรณ' เจ้าของเพจ 1991 


 
1991 : พื้นที่แห่งความเศร้า
จุดเริ่มต้นของเพจ 1991 เกิดจากความชอบในการถ่ายรูป ชอบเก็บบรรยากาศ มีรูปสวยๆ เยอะมาก (สวยสำหรับเรานะ555) ก็เลยคิดว่ามันควรจะมีพื้นที่ในการแชร์รูปของเรา บวกกับเป็นคนที่ชอบเขียนสเตตัสอยู่แล้วด้วย 1991 จึงเป็นเสมือนพื้นที่ในการเล่าเรื่องราวความรัก ความสัมพันธ์และความรู้สึก 


หนึ่งก้าว ก้าวหนึ่ง
ถ้าให้ถามว่า 1991 คืออะไร หลายคนต้องตอบว่ามาจากปีเกิดแน่นอน ใช่คุณคิดถูก!! แต่ไม่ทั้งหมด 1991 บอกความเป็นตัวเราได้มากที่สุด 19 มาจากวันเกิด 91 คือปีเกิด แต่ไม่อยากทุกคนมองว่ามันเป็นปัจเจกบุคคลมากเกินไป

ก็เลยลองมาเขียนแบบเล่นคำดู จะเท่ากับ “การก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวและอีกก้าวหนึ่ง” สื่อความหมายของการก้าวเดินต่อไป 1991 จึงเป็นคำที่มีภาพไปสู่ข้างหน้าเสมอ ไม่มีการมองย้อนกลับไป


 

 
เขียนจริง เจ็บจริง
Content ที่ลงส่วนใหญ่จะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับ ความสัมพันธ์และความรัก เพราะเราคิดว่าเรื่องเหล่านี้เป็นเรื่องใกล้ตัว ไม่ว่าจะวัยไหนก็เกิดขึ้นได้ตลอด ไม่ว่าจะอีก 5 ปี หรือ 10 ปี ก็เลยมองว่าการหยิบเรื่องพวกนี้มาเล่า จะทำให้เข้าถึงผู้คนได้ง่ายและเป็นเรื่องใกล้ตัวที่หยิบมาเขียนได้ง่ายที่สุดอีกด้วย

ทุกเรื่องที่เขียน 80% มาจากประสบการณ์ความเศร้าของตัวเองล้วนๆ เพราะเราคิดว่าทุกข้อความที่เขียนจะใช้ความรู้สึกเป็นหลัก ถ้าให้เขียนในสิ่งที่ตัวเองไม่รู้สึก จะเขียนออกมาได้ไม่ค่อยอินเท่าไหร่ เลยอยากให้เรื่องราวในเพจออกมาจากความรู้สึกจริงๆ จะดีกว่า ส่วนอีก 20 % จะเป็นเรื่องทั่วไป ที่ไม่ได้เกี่ยวกับความสัมพันธ์ อาจเป็นเรื่องของคนรอบข้าง เพื่อน ครอบครัว ที่เราหยิบมาเขียนถึงความสัมพันธ์แบบอื่นๆ ที่ไม่จำกัดว่าเป็นคู่รักเสมอไป

แต่ถ้าวันนั้นไม่รู้สึกเศร้าล่ะ จะเขียนออกมาได้ยังไง?
ถ้าวันนั้นไม่รู้สึกเศร้า เรามักจะหยิบความรู้สึกเศร้าในอดีตออกมาเขียน อันนี้เป็นข้อดีของการที่เราจดจำความรู้สึกได้เก่ง หรือเรียกง่ายๆ เป็นคนไม่ลืมนั่นแหละ เลยสามารถหยิบความเศร้าที่เคยเกิดขึ้นมาเขียนได้เสมอ เพราะความรู้สึกพวกนี้ไม่จางหายไปไหนหรอก ยังคงหลงเหลือบางอย่างไว้


 

“เป็นตัวของตัวเองนี่แหละ คือความต่าง”
ในยุคที่เพจความเศร้าก่อตัวขึ้นมามากมาย แต่อะไรคือความต่างล่ะ? ที่ทำให้ 1991 มีคนตามถึง 6 แสน “เราคิดว่าน่าจะเป็นเรื่องสไตล์นะ การที่เราสามารถบอกตัวตนของเราผ่านข้อความต่างๆ เพราะคนที่ติดตาม เค้าจะรู้ว่าตัวเรามีคาแรคเตอร์ชัดเจน มีสไตล์ความเศร้า ความจม ความดิ่ง และความโรแมนติกค่อนข้างเยอะ ซึ่งมันอาจจะเข้าถึงหลายคน และเป็นสไตล์ที่เขาชอบด้วย”
 

 
แน่นอนว่าในความเศร้ามักมีแง่มุมดีๆ ซ่อนอยู่เสมอ อาจจะช่วยให้คนที่อ่านรู้สึกดีขึ้นได้บ้าง
ขึ้นชื่อว่าชีวิตถึงมันจะเศร้าขนาดไหน สุดท้ายก็ต้องลุกขึ้นมาก้าวเดินต่อไปได้


 

จากแฟนเพจ สู่หนังสือ “1991 ระหว่างเราสูญหาย”
จุดเริ่มต้นของหนังสือ คือเราได้รับโจทย์มาจากสำนักพิมพ์ให้เขียนเรื่องสั้น ซึ่งบอกเลยว่า “ยากม๊ากกกก” เพราะไม่เคยอ่านเรื่องสั้น ไม่รู้ว่าองค์ประกอบต้องเป็นแบบไหน ทำให้ต้องทำการบ้านอย่างหนัก เพราะต้องเขียนเรื่องสั้นถึง 15 เรื่อง ที่มีมิติความเศร้าแตกต่างกันหลายๆ มิติ เราต้องหยิบความเศร้าของคนเราเนี้ย ว่ามันสามารถเศร้าจากเรื่องอะไรบ้าง และมาจากความสัมพันธ์ประเภทไหนบ้าง ทำให้เป็นโจทย์ที่ค่อนข้างยาก และท้าทายตัวเองมาก

 

 
ระหว่างเราไม่สูญหาย แต่หนังสือสูญหาย
กระแสตอบรับของหนังสือดีเกินคาด ตอนแรกกลัวว่าคนอ่านจะเก็ทเรื่องสั้นของเราไหม ด้วยความเป็น 15 เรื่อง ทำให้มีความยาวพอสมควร ปกติคนที่ตามในเพจจะเห็นเป็นข้อความสั้นๆ หนังสือเล่มนี้ มันเลยเป็นความสมบูรณ์ของเนื้อเรื่อง ทำให้คนอ่านได้รู้ถึงที่มาที่ไป ของประโยคในเพจว่ามันเกิดจากอะไร โดยการใส่สถานที่ ตัวละครเข้าไป ทำให้ประโยคที่เห็นในเพจมีความสมบูรณ์มากขึ้น และกลายเป็นเรื่องสั้นเรื่องหนึ่ง
 
1991 ระหว่างเราสูญหาย โดนใจผู้อ่านเข้าอย่างจัง เพราะไปถามหาหนังสือที่ร้านไหนก็หมด!! จนต้องมีการพิมพ์ครั้งที่ 2 ออกมาเพิ่ม เพราะกระแสผู้อ่านที่ต้องการหนังสือเยอะมาก ส่วนตัวผมน่ะเหรอ มีไว้ครอบครองเรียบร้อย อ่านแล้วบอกเลยว่า “ของเขาดีจริง คนเศร้า คนเหงาทั้งหลาย ลองไปอ่านแล้วคุณจะรู้จักความเศร้า และเข้าใจความเหงาได้มากกว่าเดิม”


ให้โดยไม่คาดหวัง = แรงผลักดัน
เราเชื่อเสมอว่า คนทำเพจต้องคิดว่าจะให้อะไรกับเพจ มากกว่าที่จะได้จากเพจ เราไม่มีการมาคิดว่าสิ่งที่เราให้ไปจะได้กำไรเท่าไหร่ สปอนเซอร์จะเข้าไหม เราคิดแค่ว่าเราอยากจะให้ผู้อ่านได้รับสิ่งที่ดีที่สุดจากเรา มันคือความสุขที่จะทำต่อไป หรือจะเรียกว่าเป็นแรงผลักดันที่ทำให้เรามีวันนี้ก็เป็นได้
 

 
“ถ้าเราคิดว่าเราจะให้อะไรกับเพจ วันหนึ่งเพจมันจะให้บางสิ่งกับเราโดยที่เราคิดไม่ถึงเหมือนกัน”
 

อนาคต 1991 “อยู่ข้างๆ เวลาคุณเศร้า”
คิดว่าคงทำต่อไป ถ่ายภาพ เขียนข้อความ เขียนสเตตัสให้คนอ่าน เป็นตัวแทนของคนเศร้าในการเล่าเรื่องเศร้าให้ทุกๆ คน อนาคตเป็นเรื่องที่ตอบยาก เพราะไม่รู้อะไรจะเปลี่ยนแปลงบ้าง แต่ก็อยากให้ทุกคนติดตามเพจ 1991 ต่อไป เพื่อที่เราจะได้มีกำลังใจในการทำเพจ และถ่ายทอดความเศร้าดีๆ ออกมาให้ทุกคนได้อ่านกัน

หนึ่งก้าวของความสำเร็จ
ความสำเร็จจริงๆ ตั้งไว้ไกลมาก จะถือว่าประสบความสำเร็จไหม เรียกว่าเป็นทีละก้าวดีกว่า อย่างก้าวแรกที่ทำเพจและมีคนติดตามเยอะๆ ก็รู้สึกว่ามันเกิดคาดละ ส่วนอีกหนึ่งก้าวคือการมีหนังสือเป็นของตัวเอง เรามองว่าทั้งหมดเป็นแค่หนึ่งก้าวของความสำเร็จ หนทางจริงๆ ยังอีกยาวไกล

 

 
ฝากอะไรถึงคนรัก 1991 หน่อย
อยากขอบคุณทุกคนที่ติดตาม รู้สึกว่ามันเป็นการโคจรมาเจอกันของมนุษย์ที่เศร้าๆ ทุกคนได้อย่างมีคุณภาพ และดีใจมากที่คนมาติดตามเกิดจากความสมัครใจของเขาเอง บางคนอยู่กับเราตั้งแต่หลักร้อย หลักพัน จนมาถึงหลักแสน เขาก็ยังอยู่ รู้สึกขอบคุณจริงๆ อยากให้ทุกคนคิดว่าเราเป็นเพื่อนคนหนึ่งที่คอยอยู่ข้างๆ ในเวลาที่ทุกคนเศร้า
 

มันคงจะรู้สึกอุ่นใจไม่น้อย ที่ได้รู้ว่าความเศร้าที่เราพบเจอ มีใครสักคนที่เข้าใจและไม่ละเลยความเศร้านั้น
1991 คือเพื่อนคนหนึ่งที่เข้าใจ ความรัก ความเศร้า ความสัมพันธ์ ได้อย่างดี จึงไม่แปลกที่เวลาเราทุกข์ใจ จะนึกถึงมันเป็นคนแรก...
 


 
                                                           3 คำถามครั้งแรกกับ 1991 


            • ข้อความแรกที่เขียนลงเพจ?
                      ข้อความแรกเหมือนจะพูดถึงการตกหลุมรักใครสักคน เราเชื่อว่ามนุษย์ทุกคนมันมีโอกาสที่จะเจอใครก็ได้ 
                  หรือชอบใครก็ได้ มันเป็นธรรมชาติของมุนษย์ อันนี้เราเชื่อในกฏของการตกหลุมรักนะ เพราะฉะนั้นข้อความแรก
                  ที่เขียนลงไปก็จะเกี่ยวกับการตกหลุมรักใครสักคนเนี่ยแหละ

           
             • ความรู้สึกแรกกับหนังสือเล่มแรก?
                  ดีใจจนอยากจะร้องไห้ แต่ร้องไม่ออก ไม่คิดว่าจากคนเศร้าๆ คนหนึ่งที่ชอบถ่ายรูป
                  ชอบเพ้อ จะมีหนังสือเป็นของตัวเองได้ ขอบคุณทุกคนที่เห็นค่าในสิ่งที่ทำ
                                                         
                  เจอแฟนคลับครั้งแรก?
                      ตื่นเต้นมาก นอนไม่หลับเลย ตอนเจอกันที่งานเปิดตัวหนังสือก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่ตื่นเต้น
                  แต่ในใจตื่นเต้นมาก รู้สึกดีใจมากนะที่ได้เจอทุกคน มันเป็นการเจอกันที่อบอุ่น และมีความสุขมาก




.................................................
 
ติดตามผลงานของ '1991'  
Facebook : 1991
Instrgram : Pimnoc

ใครที่อยากอ่านหนังสือ
1991 ระหว่างเราสูญหาย
หาซื้อได้ตามร้านหนังสือชั้นนำทั่วไปนะครับ
......................................................
 

ขอขอบคุณ : พี่พิม - พิมพรรณ มีชัยศรี เจ้าของเพจ 1991 / หนังสือ 1991 ระหว่างเราสูญหาย 
สัมภาษณ์ / เรียบเรียง : เต้ย - จิรายุ
Post by : Letter Planet Reporter
บทความคัดสรรค์ จากทีมงาน LetterPlanet.com
ติดตามแฟนเพจของพวกเราได้ที่ LetterPlanet

- Goto Top -
Lastest Update
 
Other Articles